Yapay Zeka Tasarım Otoritesi

Yazılım geliştirmede bir dönüm noktasındayız. Tartışma genellikle şu konularda odaklanıyor hangi AI en iyi kodu yazıyor (Claude vs. ChatGPT) ya da nerede AI'nin nerede olması gerektiği (IDE mi yoksa CLI). Ama bu doğru soru değil.

Sorun değil oluşturma kodun. Sorun onun doğrulama kullanımı.

Eğer AI'yi “Vibe Coders” olarak benimsersek — niyeti belirtip yürütmeyi AI'ye bırakmak — büyük bir yeni yazılım akışı yaratırız. Bir sürü AI ajanı bir dakikada, kıdemli bir geliştiricinin bir haftada inceleyebileceğinden daha fazla kod üretebilir. İnsanoğlu darboğaz haline geldi.

Çözüm daha fazla insanları AI Tasarım Otoritesi.

Zanaatkârdan Fabrika Müdürüne

Geleneksel olarak “Design Authority”, tasarımı onaylamak veya reddetmek için haftada ya da ayda bir toplanan küçük bir mimar grubudur. Bir dünyada yüksek hızlı AI geliştirme bu model umutsuzca demode hale geliyor. Çok yavaş ve tepkisel.

“Disposable Code”a — yani gereksinimler değiştiğinde sonsuza dek refactor edilmeyen, atılıp yeniden üretilen yazılıma — geçersek rolümüz kökten değişir. Artık taş taş döşeyen duvarcılar değiliz. Duvarları yazdıran fabrikanın mimarlarıyız.

Peki bu duvarların düzgün olup olmadığını kim denetleyecek?

"Gauntlet": Otomatikleştirilmiş bir tövbe sınavı

Bir AI Design Authority kişi değil, bir boru hattıdır. Her üretilen kod satırının üretime geçebilmek için mücadele ettiği bir “Gauntlet”. Bu süreç insan kod incelemesini hiçbir şeydeğiştirmez, bunun yerine daha iyi.

Üç katmanda çalışır:

1. Yürütme Gücü (Üretim)
Çözümleri tek bir AI’dan istemeyiz; üç tane isteriz. Gemini 3, GPT-5 ve bir açık kaynak modelini (ör. Llama) aynı probleme paralel olarak çalıştırırız. Bu, tünel vizyonunu önler ve LLM’lerin bazen düştüğü “tembelliği” kırar. Bu yaklaşım ayrıca bilimsel olarak araştırılmıştır AI halüsinasyonunu önleyebileceğinizi ve hata olmadan çok uzun zincirler kurabileceğinizi gösterir

2. Sert Filtre (Yasa)
Bunda tartışma yok. Kod derlenmeli. Linter’lar hata vermemeli. Ve en önemlisi: Kara Kutu Testleri başarıyla geçmeli. Fonksiyonun içsel olarak çalışıp çalışmadığını test etmiyoruz (bu AI tarafından manipüle edilebilir), dışarıdan sistemin olması gerekeni yapıp yapmadığını test ediyoruz. Test başarısız mı? Hemen çöpe.

3. Yumuşak Filtre (AI Jürisi)
Bu gerçek yenilik. Kalan çözümler uzmanlaşmış bir “Oy Veren AI”ya sunuluyor. Bu ajan kod yazmıyor, ama okur koda hakim. Bizim mimari ilkelerimiz, güvenlik gereksinimlerimiz (OWASP, ISO) ve uyumluluk kurallarımız (AB AI Yasası) üzerine eğitildi.
Oy kullanır: “Çözüm A daha hızlı, ama Çözüm B daha güvenli ve mikroservis mimarimize daha uygun.”

Kazanan üretime gidiyor.

Yazılımın Trias Politica'sı

Bu model, birçok ekipte eksik olan güçler ayrılığını zorunlu kılar.

• Yasama Gücü (Mimar): Mimar "Anayasayı" yazar. Promptlar, mimari belgeler (project-description.md, rules.md, skills.md en principles.md), katı gereksinimler. Mimar belirler ne ne inşa edeceğimizi, kim inşa edeceğini, nasıl ve neden.
• Yürütme Gücü (Kodlama Ajanları): Uyguluyorlar. Hızlı, ucuz ve insan geliştiricilerin himayesi altında.
• Yargı Gücü (Tasarım Otoritesi): Yasa ile uyumluluğu denetleyen bağımsız bir yapay zeka katmanı.

Sonuç: Mimarın yeni rolü

Bizi sözdizimi hatalarının tiranlığından kurtarıyor ve iyi olduğumuz şeye odaklanmamızı sağlıyor: Sistem düşüncesi. Gerçek araştırma. Yapı ve karar alma.

Soru, AI’nın kodumuzu yazıp yazamayacağı değil. Bu konu zaten kapanmış durumda. Kod büyük ölçüde tek kullanımlık bir ürün haline gelecek.
Soru şu: Kontrolü elinden almaya cesaretin var mı kod bırakmak için, böylece üzerinde kontrolü kalite geri kazanmak?

bana bildirin